حاجی‌فیروز خواهد آمد در دستانش شادی و خنده.

 بهار سبز با باران‌های گاه و بی‌گاه اش.

ماهی‌های قرمز به سفره‌ی هفت‌سین لبخند می‌زنند.

 سنبل‌ها هنوز منتظرند.

 هفت‌سین‌‌ ما منتظر عمونوروز است تا بیاید و همه‌ حرف‌های یک‌ساله‌ی دلش را بزند.

 من منتظرم.

منتظرحاجی‌فیروز.

اتاقم را با حوصله تمیز می‌کنم. پنجره‌هایش را باز ‌می‌کنم. بوی بهار در هوایی است که تنفس می‌کنم. همسایه‌‌ی روبه رو هم دارد پرده‌ی اتاقش را باز می‌کند. به هم می‌خندیم. تا حالا ندیده بودمش. او هم منتظر بهار است. منتظر روزی که کنار هفت‌سین‌اش بنشیند و زمستان را بدرقه کند.

من منتظرم تا از بابا عیدی بگیرم. منتظرم تا مامان را ببوسم. دلم برای شمارش صدای آن ثانیه‌های آخر تنگ شده است. دلم برای ماهی‌های سرگردان تنگ بلور، تنگ شده است. همیشه موقع تحویل سال بغض کرده‌ام. از این ناراحت می‌‌شوم که یکسال دیگر هم گذشت. یکسالی که دیگر نمی‌آید و ما هم دوباره نمی‌بینیم‌اش. سال جدید هم گرچه اول برایم ناآشنا و غریب است اما بهش عادت خواهم کرد. این هم یکسال است بدون هیچ تفاوتی با سال‌های قبل. آرام می‌آید و می‌رود. مثل سفره‌های هفت‌سین. مثل ماهی‌ها. می‌آیند و می‌روند و ما فقط تماشاگر بهت‌زده و ناتوان این ماجرا هستیم. این را یاس‌های زرد حیاط امروز به من گفتند.

 مثل موج دریا

بوی پیرهنت

مثل خواب و رویا

سایه های ما

روی شنهای ساحل

پا به پا

بی صدا

غرق تمنا

یه روز اومدی

تو سکوت سردم

سر براه شد این دل

دوره گردم

حالا چی شده

که می خوای جدا شی؟

چی شده؟

تو بگو..

من چه کردم؟؟!!!

حالا باز من و نسیم و موج دریا

می مونیم بدون تو غریب و تنها

به خدا بی تو یه صدف شکستم   به خدااااااا

دوباره تو باد

موهات رو رها کن

من و راهی

شهر قصه ها کن

می میرم من واسه

تب تند لبهات

دوباره

زیر لب

اسمم و صدا کن

اشکم و پاک کن

از گونه من

سر بذار بازم

روی شونه من

من و سیاه کن

با دروغ تازه

بگو که

می گیری

بهونه من

حالا باز من و نسیم و موج دریا

می مونیم بدون تو غریب و تنها

 به خدا بی تو یه صدف شکستم   به خداااااا